موسى مدتى از زمان را در ميان آن ستمگران مىزيست بدون آن كه حامل رسالتى باشد . پس آنچه صورت گرفت رسالت خدا بود و كارى به هوشمندى و نبوغ موسى نداشت . « قَوْمَ فِرْعَوْنَ أَ لا يَتَّقُونَ - يعنى قوم فرعون ، ( و از ايشان بپرس ) كه : چرا از خدا نمىترسند ؟ » كسانى كه به مردم ستم مىكنند ، چرا از عذاب پروردگارشان بيم ندارند و از آن پرهيز نمىكنند ؟ ! [ 12 ] و نخستين چيزى كه آدمى ، پيش از شروع به كار ، از آن مىهراسد ، شكست خوردن و نوميد شدن است ، و بسيارى از مردم به مجرد پيدا شدن ترس از شكست دست از كار مىكشند ، و بدان سبب قرآن همهء دردهاى بشر را درمان مىكند ، و نيز بدان سبب كه اين سورهء مباركه برنامهء كار تكامل يافته‌اى براى دعوت كنندگان مردم به سوى خدا است ، در آن به تفصيل از دشواريهايى كه ناگزير بايد از سر راه برداشته شود ، در ضمن بيان داستان موسى و هارون سخن رفته و گفته شده است كه چگونه مردمان را به خدا دعوت كردند . اين آيه اولا : ما را به لزوم ايستادگى در مقابل بيم از شكست هدايت مىكند ، و اين بيمى است كه حتى پيامبران نيز پيش از وابستگى به خدا گرفتار آن مىشده‌اند . / 20 « قالَ رَبِّ إِنِّي أَخافُ أَنْ يُكَذِّبُونِ - گفت : پروردگارا ! بيم آن دارم كه گفتهء مرا تكذيب كنند . » و در پايان سياق درمان اين ترس با گفتهء خداوند سبحانه و تعالى با لفظ « كلّا هرگز چنين نخواهد شد » بيان مىشود . [ 13 ] ثانيا : رساندن رسالتهاى خدا به ستمگران به آسانى صورت اتمام پيدا نمىكند ، بلكه سبب دشواريهاى بيشترى براى حامل آن مىشود ، و على رغم اين كه قدرتهاى فردى وسعت رو به رو شدن با اين دشواريها را دارد ، مقياس اندازهء توانايى سينه و قلب او براى فرا گرفتن دشواريهاى عمل است .